دستم را به دست باد می دهم

و شانه به شانه ی بید مجنون

پریشان تو می شوم !

ترانه خوان باد می شوم

و تا فصل آمدنت

                  به تماشای برگ ها می نشینم !

عاشق نشدی که دریابی

                   _ به افتادن برگی هم _

                      می شود مرد !

 

وای بر من  ! چه بر دلم خواهد گذشت

 

                       در این پاییزهایی که در راه است ...                  

 

من که بهارها را هم

 

                 به شوق دیدنت 

 

                 تا خود سپیده ی شکفتن

 

                 تا انتهای کوچه های باران زده ی رو به اقاقی        

 

                 با خیال سایه ات

 

                                                دویده ام !               

 

دریغ که رنگین کمان پس از بارانی

 

                                               پیدا و نا پیدای من ! 

 

غزال ؛

 

این دل وحشی غزل نمی داند

 

                       چند غروب را سپیده سرایم

 

                                                        تا بیایی و

 

                                                          قرار این دل بیقرار شوی ! ...